‌مسئولیت پزشکان/پایان نامه درمورد موانع بیمه مسئولیت

دانلود پایان نامه

               مسئولیت پزشکان

‌مسئولیت پزشکی یکی از مسائلی است که در حقوق پزشکی و رابطه بیمار و پزشک مطرح می‌شود به موجب این ارتباط، پزشک در برابر خدمات علمی خود همانگونه که نفعی می‌برد واجد تکالیفی نیز می‌باشد که در ادبیات حقوقی به مسئولیت پزشکی تعبیر شده است در این پژوهش گستره معانی مسئولیت پزشک و انواع آن و مبانی تحقق و شرایط آن مورد بررسی قرار می‌گیرد.

مسئولیت در لغت، به معنی پرسش، مورد سؤال واقع شدن و به مفهوم تفکیک وظیفه آمده‌است.

در اصطلاح؛ عبارت است از تعهد قانونی شخص به دفع ضرر دیگری که وی به وجود آورده‌است خواه ناشی از تقصیر خود وی باشد یا از فعالیت او ایجاد شده باشد (منصور، 1380، 235).

1-2-                       تاریخچه قوانین پزشکی در ایران

‌ خود به دو بخش عصر باستان و دوران اسلام تقسیم می‌گردد.

  • عصر باستان

‌‌افزون بردو ‌در تمدنهای ابتدایی كه جوامع بشری بصورت قبیله‌ای بود، مردان روحانی قبیله با احاطه بر شناخت گیاهان دارویی، طبابت نیز می كردند؛ یعنی علاوه بر منصب قضاوت، به امور پزشكی نیز می‌پرداختند. كلمه طبیب كه معنای آن جادوگر یا افسونگر است، از زمانهای قدیم مصطلح شده و به‌ اینگونه روحانیون پزشك اطلاق می‌شد. در آن زمان، چون روحانیون، این فكر را كه بیماریها، ناشی از خشم خدایان هستند، گسترش داده بودند، مسؤولیتی متوجه آنها نبود. بعدها كه تمدن پیشرفت كرد و طبابت از روحانیت جدا شد، به تدریج برای پزشكان مسؤولیت قائل شدند. البته در آغاز به دلیل آنكه مسؤولیت مدنی و مسؤولیت كیفری از هم جدا نبودند، جبران خسارت مفهومی نداشت. مجازات نیز به جهت تسكین آلامی بود كه به یك الهه وارد می آمد. بعدها، با توجه به گسترش اندیشه فردگرایی، مسؤولیت كیفری از مسؤولیت مدنی جدا شد و در نتیجه مسؤولیت پزشكی نخستین تحولات خویش را تجربه نمود (کاتوزیان، 1374، 54).

در بابل باستان، حمورایی، مجموعه قوانینی وضع نمود كه به موجب آن در صورتی كه پزشكان در اثر عدم آگاهی از اصول مسلم دانش پزشكی و خطاء در معالجه، موجب بروز ضرر و زیان به بیماران می‌شدند، مسؤولیت داشتند. در یونان باستان در صورتی كه پزشك به علت خطاء در معالجه موجب مرگ بیمار می شد، مستوجب مرگ بود. در ماجرای هفستیون، اسكندر مقدونی، دستور اعدام پزشك معالج او را به علت عدم شفای نامبرده، صادر نمود. رومیان باستان نیز كه وارث علوم، فنون و طب یونانی و ایرانی بودند، جهل و خطای پزشكی را موجب مسؤولیت می‌دانستند و در صورتی كه یك پزشك در معالجاتش، از اصول و ضوابط مسلم پزشكی تخطی می‌کرد،او را به جبران خسارات وارده به متضرر ملزم می نمودند (محمودرضایی، 1372، 36).

فتح بابل توسط كوروش كبیر در سال 505 قبل از میلاد، موجب آشنایی ایرانیان با دستاوردهای پزشكی چند صد ساله بابل شد. افزون بر این، در دوران پادشاهی هخامنشیان، ارتباط فرهنگی میان ایران و یونان وجود داشت و حتی عده‌ای از پزشكان یونانی در كنار اطبای ایرانی، در دربار پادشاهان ایران، به طبابت اشتغال داشتند. در دوران ساسانیان پزشكان دارای اعتبار خاصی بودند. در این دوره پزشكان به چهار دسته تقسیم می شدند كه عبارت از دارو پزشكان و تن پزشكان، كرتوپزشكان(جراحان)، دات پزشك(پزشك قانونی) و مهتر پزشكان(روانپزشكان) بودند. آنان در دانشگاه مجهز جندی شاهپور و بیمارستان آن به تحصیل پرداخته بودند. دروس پزشكی در دانشگاه جندی شاهپور، مخلوطی از طب ایران، هند و یونان بود. در آنجا روشهای جدید داروشناسی توسعه یافت؛ بدین معنی كه اطبای جندی شاهپور روشهای علمی دیگر ملتها را اخذ و با معلومات و نظرات و اكتشافات خود، آن را تكمیل كردند و روشی اتخاذ كردند كه‌ایرانی بود. از همین دانشگاه افرادی چون “برزویه طبیب”، “بزرگمهر” و نیز “خرداد برزین” فارغ التحصیل شدند كه سرآمد پزشكان آن دوران بودند.

دانلود پایان نامه
این نوشته در مقالات و پایان نامه ها ارسال شده است. افزودن پیوند یکتا به علاقه‌مندی‌ها.