افرادِ در معرض نوآوری،پایان نامه درمورد بهبود عملكرد زنجيره تأمين

افرادِ در معرض نوآوری

به عقیده راجرز  تغییر ، موجی است که از درون اجتماع می گذرد  و گروه های متعدّد زا تحت تأثیر قرار می دهد  و ماهیّت انکار نا پذیر نوآوری ایجاد همین تغییر  و تحوّل در ساختار و هنجار اجتماعی است.

به طور کلّی افرادی که در معرض نوآوری قرار می گیرند به پنج گروه تقسیم می شوند:

  • نوآوران : این افرادجهانی می اندیشند ، تخیّلات و ایده های قوی دارند ، رفتار های جدید را به سهولت می پذیرند ، زمان و نیروی زیادی را صرف پرورش و خلق اشیاء و اید ه های جدید می کنند و راه را برای دیگران هموار می سازند.
  • پذیرندگان اولیّه : اینها افراد دور اندیشی هستند که ایده های جدید را به دلیل منافع شخصی به سادگی می پذیرند و خواهان بهبود سریع زندگی و کسب و کار خود هستند . این افراد برای رسیدن به هدف خود خواهان برقراری ارتباط با نوآوران باهوش هستند  و صرف پول و زمان خود را برای شناساندن  و گسترش نوآوری ها ، سرمایه گذاری فرض می کنند نه اتلاف سرمایه و وقت. به طور کلّی پذیرندگان اولیه افرادی خطر پذیر  و کار آفرين هستند.
  • اکثریت اولیّه: این افراد عمل گرا هستند و ایده هایی را می پذیرند که برتری و مزیّت آنها تا حد زیادی به اثبات رسیده باشد ، اینها وقت خطر کردن ندارند ، امّا شیوه های برتر و ساده تر را به راحتی می پذیرند و آن را جایگزین شیوه های قدیمی  خود می کنند.
  • اکثریت ثانویّه : این افراد محافظه کار هستند و از خطر کردن تنفر دارند ، امّا نمی خواهند در پذیرش نوآوریها از دیگران عقب بمانند . آنها اکثریّت اولیه را دنبال می کنند و اغلب تحت تأثیر شکّاکان قرار می گیرند.
  • شکّاکان : این افراد مخالف نوآوری هستند و سعی دارند که از پیشرفت نوآوری جلوگیری کنند. این از هر فرصت برای کشف و آشکار سازی نقایص نوآوری استفاده می کنند. برای مثال می توان طرفدار سر سخت روش های سنتی تدریس را که مخالف روش های نوین تدریس بودند ، از این گروه به شمار آورد.(حسینی خواه، 1387، صص160-151).

 

2-2-8   نظریه انتشار نوآوری

در زمینه انتشار نوآوری ، نخستین تحقیق در اروپا انجام شده است . جامعه شناس فرانسوی ، گابریل ترید ، در سال 1903 منحنی –S شکل را کشف کرد . این منحنی میزان گسترش اختراع  و تقلید را در بافت اجتماعی آن زمان نشان می داد  . در واقع منحنی   –Sشکل نشان می داد   که در آغاز معرّفی نوآوری   ، نوع پذیرش پایین است ، سپس بالا می رود  و در نهایت دوباره نزول می یابد.

انتشار نوآوری ، فرآیندی است که نوآوری از طریق کانال های ارتباطی خاص و طی یک دوره ی زمانی  به اعضای یک نظام اجتماعی منتقل می شود. چهار عنصر این تعریف عبارت است از : نوآوری ، کانال ارتباطی ، زمان مورد نیاز  و نظام اجتماعی . نوآوری می تواند ایده ، شیوه  یا شیء تازه و بکری باشد یا اینکه تازه جلوه کند.به خلاف اسم ظاهری نوآوری ، نیازی نیست که نوآوری یک ایده بسیار تازه باشد ، بلکه کافی است که ایده ، شیوه یا شیء باشد که از دیدگاه افرادی که آن را می پذیرند ، تازه و نو جلوه کند.

بنابراین در انتشار یک ایده جدید ، تازه جلوه کردن اغلب مهم تر از تازگی عینی است. به عبارت دیگر ، نوآوری آن نیست که هر چه قدیمی است ، دور بریزیم   هر چه را مدرن است بپذیریم ، بلکه بدین  معناست که آنچه محکم و مثبت است ، چه قدیمی  و چه جدید  ، در ترکیبی پویا  و خلاق قرار دهیم ( حسینی خواه ، 1387 ، ص 165).