تاريخچه روابط عمومي//پایان نامه ترفيع در فروش لوازم خانگي

تاريخچه روابط عمومي

از ابتداي تاريخ بشر تاكنون همواره افراد هوشمندي بوده‌اند، كه اين شناخت را در جهت ارتقاي خود    با ديگران به كار گرفته‌اند و نوعي روابط عمومي را در كارهايشان اعمال کرده‌اند.  در تمامي دوره هاي دموكراسي از جمله از جمهوري روم گرفته تا نظام كنوني، رساله‌ها، مقاله‌ها، سخنرانی‌ها و ديگر قالب‌های خطابه به قصد سلطه به افكار عمومي به كار گرفته شده‌اند (جيمز، 2001).

البته کشورها و نهاد هاي غير دموكراتيك هم، اين ابزارها را به خدمت گرفته‌اند، اما در جايي كه امكان بحث و انتقاد وجود ندارد، امكان تعالي به سوي گفت و شنود نيز كه ما آن را وظيفه روابط عمومي در مسئولانه‌ترین و جامع‌ترین شكل اجتماعی‌اش مرتبط می‌دانیم، نمی‌تواند وجود داشته باشد. به طور مسلم فعالیت‌های روابط عمومي هميشه دو طرفه است اما در جامعه دموكراتيك افراد در تغییر، تفسير و بحث  درباره پیام‌هایی كه دريافت می‌دارند، آزادانه می‌توانند در صورت تمايل با پیام‌های دريافتي مخالفت كرده و عکس‌العمل دلخواه خود را نشان دهد.

نحوه بسيار خوب آن استفاده از مهارت‌های روابط عمومي براي پيشبرد در دموكراسي جريان انقلاب آمريكاست. توماس پين و ساموئل آرانه دو تن از مبلغان بزرگ نويسندگان، سخنرانان، مناظره گران و   سازمان دهندگان اين انقلاب بودند. براي توجه افكار عمومي حتي وقايع و مراسم جديدي را خلق كردند.

تكيه انگلیسی‌ها به قدرت و برتري نظامشان، ناديده گرفتن افكار عمومي و عدم مقابله با انقلابيون عواملي بودند كه به اين مبلغان كمك كرد. در پيشبرد جنبش‌های اجتماعي و نهضت‌های اجتماعي و نهضت‌های اصلاح‌طلبانه قرن ۱۹ يكي از مشهورترين آن نهضت جمع آوري اعانه و بسيج افكار عمومي و القاي بردگي سياه پوستان بود. بعد از دهه ۱۹۳۰ در بنگاه هاي تبليغاتي پررونق هاليوود كه به كمال خود رسيد، در شيوه زندگي آمريكايي كه به تدریج مديران اقتصادي گسترده تري را به فعالیت‌های روابط عمومي عرضه داشت، دگرگونی‌هایی رخ داد كه گرايش عمده اجتماعي در قرن ۱۹ (صنعتي شدن، شهرنشيني و نوسازي) با تكامل پيشرفت روابط عمومي، پيوند تنگاتنگ داشته است. می‌توان گفت، اصطكاك ناشي از مقابله يغماگران و روزنامه نگاران افشاگر موجب ايجاد جرقه اي شد كه روابط عمومي نوين را پديد آورد و مردم فهميدند كه قدرت اعتراض به عمليات استثمارگرایانه تجاري را دارند (فهيمي، 1385).

روابط عمومي به مفهوم يك حرفه، در قرن بيستم در آمريكا به وجود آمد با عنوان دفتر تبليغات[1] يا  دفتر مطبوعات[2] ناميده شد. پس از انقلاب صنعتي و پيشرفت صنعت و تكنولوژي، منجر به ايجاد دفاتر   روابط عمومي به خاطر نياز به آگاه سازي و ايجاد برقراري ارتباط شد. پس از آن نخستين شركت روابط عمومي توسط لدبتر[3]  خبرنگار روزنامه نيويورک ورد[4] در شهر نيويورك تأسيس شد.

با آغاز قرن بيستم، فعالیت‌ها و راهبردهايي براي پيشبرد امور اتخاذ شد. از تغييرات اجتماعي گرفته تا سرگرمي كه به عنوان بخشي از مفهوم جامع روابط عمومي به حساب می‌آید.

در جنگ جهاني اول با وارد شدن آمريكا به جنگ، متخصصان روابط عمومي فعالیت‌های گسترده اي   را شروع كردند، به طوري كه روزنامه نيويورك تايمز، اين جنگ را نخستين جنگ (آژانس‌های مطبوعاتي) لقب داد. بعد از جنگ جهاني اول رونق اقتصادي در آمريكا موجب توسعه پژوهش بازار و راهبردهاي   پيچيده تري براي آموزش مصرف كنندگان در تمیز کالاها شد.

لي و برينز و ديگران در اين دوران روابط عمومي را رسماً به عنوان يك شغل مطرح كردند و خود را رسماً مشاوران روابط عمومي خواندند. در سال ۱۹۲۹ به لحاظ ركود اقتصادي، بازار بورس شكست خورد، پيامدهاي آن انگيزه هاي مورد نياز روابط عمومي را براي اين كه از آوازه گري و انتشارات صرف فراتر رود  و يك ارتباط متقابل راستين ميان كسب و كار و مخاطب بر قرار كند، پديد آورد. روزولت رئيس جمهوري اسبق آمريكا در برنامه هاي خود به يك روابط عمومي قوي نياز داشت. به ویژه اين كه دولت نيز به اين  نتيجه رسيده بود، كه براي تقويت سياست خود بايد از روش‌های روابط عمومي بهره برداري كند (دريک، 2007).

در طول جنگ جهاني دوم، يك اداره بزرگ به نام اداره اطلاعات جنگ تشكيل شد. اين اداره محل آموزش‌های مهمي براي دست‌اندرکاران روابط عمومي سال‌های بعد شد. اين اداره تنها به خاطر گستردگي رشد، موجب شد كه فنون و روش‌های روابط عمومي در ابعاد وسیع‌تری شناخته شود و مفهوم روابط   عمومي در ميان ساير مؤسسات دولتي و غير دولتي مورد توجه قرار گيرد.

در اواسط ۱۹۵۰ در قلمرو روابط عمومي، پیشرفت‌های فوق‌العاده اي صورت گرفت. فنون و   روش‌های آن در بخش غير انتفاعي، بيش از اين مؤسسات را در شناساندن خدمتشان به مردم و جمع آوري کمک‌های مالي حمايت كرد.

روابط عمومي، در زمينه سياسي نيز روز به روز به صورت ابزار مهمي در آمد و به نامزدهاي انتخاباتي در آمريكا كمك كرد، (راچه) مدرس روابط عمومي آمريكا بر آن شد كه روابط عمومي در پاسخ به مسائل پيچيده گسترش يافته و به صورت يك حرفه در آيد. در جهان مملو از پیام‌های گوناگون و در هم تنيده، به كسي نياز است كه اين پیام‌ها را تفسير و طبقه بندي كند و رابط ميان گروه‌هایی باشد كه زبان و ارزش‌های مختلفي دارند و سرانجام تعامل عملكرد روابط عمومي عنصري ناميده شد كه گذار به سوي (سرمايه داري رفاه) در قرن بيستم را ياري كند. در چنين اوضاع، روابط عمومي در مقام يك «وظيفه مديريت» پديدار شد، وظيفه اي كه به نحوي بي بديل صلاحيت آن را دارد، كه ميان مخاطبان گوناگون جامعه پيشرفته ما از حق اظهارنظر برخوردار شده‌اند (فهيمي، 1385).

[1]  Publicity Bureau

[2]  Press Bureau

[3]  Ivy Ledbetter Lee

[4]  New York World