سود انباشته :/پایان نامه درمورد سودانباشته و انتشار سهام

تفاوت عمده ميان سود انباشته و دو منبع تأمين مالي ديگر اين است كه سود انباشته به مبلغ موجود محدود مي باشد و ضمنا مستلزم تحصيل وجوه از اشخاص خارج از واحد انتفاعي (اعطا كنندگان تسهيلات و سهامداران جديد)نيست و اما تأمين مالي از طريق سود انباشته موجب كاهش سود سهام قابل پرداخت به سهامداران فعلي خواهد شد. به بيان ديگر در دسترس بودن سود انباشته نه تنها به سود هاي تحصيل شده توسط واحد انتفاعي بستگي دارد بلكه با سياست پرداخت سود سهام آن نيز مرتبط است. واحدهاي انتفاعي  معمولا از كاهش سطح پرداخت سود سهام خود حتي در مواقعي كه موقتا سود كاهش يافته است نيز پرهيز مي كنند. اين قبيل سياست هاي موجب مي شود كه سود انباشته در دسترس به تناسب تغيير در سود شديدا نوسان نمايد. بنابراين مدير مالي نمي تواند براي تأمين مالي سرمايه گذاري هاي انتفاعي تنها بر سود انباشته اتكاء كند. اگرچه تأمين مالي از روش سود انباشته موجب كاهش وجوه قابل پرداخت به شكل سود سهام مي شود اما وجوه در دسترس براي پرداخت سود سهام به سهامداران فعلي را در آينده افزايش خواهد داد. دليل اين افزايش اين است كه چنان چه واحد انتفاعي به جاي سود انباشته از منابع تأمين مالي خارج از واحدها ي انتفاعي استفاده كند. لازم است نوعي بازده براي اين منابع فراهم نمايد. مثلا چنان چه از اعتبار استقراض و تسهيلات مالي استفاده شود، لازم است هزينة استقراض  يا سود متعلق به آن به اعطا كنندگان وام، اعتبار و تسهيلات مزبور پرداخت شود كه پول در دسترس براي پرداخت آتي سود سهام را كاهش خواهد داد. استفاده از سهام ممتاز نيز پرداخت سود سهام ممتاز را در آينده ايجاب مي كند. تأمين از محل انتشار سهام عادي نيز مستلزم پرداخت سود سهام به سهامداران سابق و سهامداران جديد در آينده خواهد بود. (احمدي، 1386)

لازم به ياد آوري است كه واحدهاي انتفاعي براي تامين مالي سرمايه گذاري هاي خود تنها به سود نگهداري شده از محل سود سال جاري اكتفا نمي كنند. بلكه بسیاري از مديران نيازهاي سرمايه گذاري هاي خود را براي چند سال آينده پيش بيني و بر اساس آن شروع به انباشت سود و سرمايه گذاري هاي موقت آن در دارائي هاي مالي مي كنند تا هنگام نياز براي تأمين مالي پروژه هاي سرمايه گذاري طرح ريزي شده و از آن استفاده نمايند.

صرف نظر كردن از اجراي يك پروژه سرمايه گذاري سود آوري مسلما به صرفه سهامدارن نيست  مگر اين كه هيچ  راهي براي تأمين مالي آن با هزينه اي معقول وجود نداشته باشد. استفاده بيش از حد استقراض نيز موجب افزايش مخاطره شركت و كاهش ارزش سهام شركت در بورس خواهد شد. بنابراين منبع تأمين مالي مي تواند سود انباشته ( كه معناي پرداخت سود سهام كمتر است) يا انتشار سهام عادي جديد باشد. به نظر بسياري از مديران مالي و صاحب نظران تئوري مالي و مديران واحدهاي انتفاعي، دريافت سود سهام كمتر و پرهيز از انتشار سهم عادي جديد به مصلحت سهامداران فعلي است. نظريه مذكور در بالا بر دلايل زير مبتني است كه اهميت نسبي هر يك به شرايط ويژه شركت مورد نظر بستگي دارد. ( شباهنگ، 1373، ‌ص 19، ‌240)

استفاده از سود انباشته دارای مزايايی به قرار زیر است :

1) چنان چه واحد انتفاعي به جاي پرداخت سود سهام و انتشار سهام عادي جديد، سود شركت را نگهدارد، قيمت سهم عادي در بازار بالاتر خواهد بود. زيرا سود هر سهم و سهام آتي در صورت عدم انتشار سهام جديد بيشتر است.

سهامداران فعلي نيزمي توانند از طريق فروش بخشي از سهام خود سود نقدي كسب كنند. به بيان ديگر، ‌سهامداران به جاي دريافت سود سهام از افزايش ارزش سهام بهره مند خواهند شد. علاوه بر اين سهام داراني كه سود سهام خود را دريافت و مجددا سرمايه گذاري مي كنند. ناگزير از سرمايه گذاري مبلغي كمتر خواهند بود. زيرا ماليات سود سهام دريافتي را نيز بايد بپردازند. اما چنان چه سود شركت مجددا در پروژه‎هاي آن سرمايه گذاري شود، سهامداران قبل از فروش سهام و تحصيل سود، ماليات بر درآمد شخصي نخواهند پرداخت.

2) انتشار سهام عادي جديد مستلزم تحمل هزينه ها ي گوناگوني از قبيل هزينه هاي قانوني كميسيون و امثال آن هم مي باشد. در برخي از كشورهاي صنعتي، اين قيبل هزينه ها مي توانند تا حدود 25 درصد ارزش سهام عادي منتشره نيز بالا رود.

3) فروش سهام عادي جديد ممكن است صاحبان فعلي شركت را با مسائل مرتبط با كنترل شركت مواجه كنند، بنابراين مي توان نتيجه گرفت كه دلايل معقولي براي ترجيح دادن تأمين مالي سرمايه گذاريها از طريق وجوه حاصل از عمليات (كه ممكن است به صورت اوراق بهادار قابل مبادله نگهداري شود )وجود دارد.

معايب استفاده از سود انباشته نیز به قرار زیر است :

علي رغم مزاياي تأمين مالي از محل سود انباشته، بكارگيري  اين روش در كليه موارد امكان پذير يا مطلوب نيست.

سهامداران ممكن است در قبال عدم دريافت يا دريافت كمتر سود سهام واكنش منفي نشان دهند. بديهي است كه افزايش ندادن سود سهام به تناسب افزايش سود مطلبي كاملا جدا از كاهش سطح فعلي سود سهام است ؛ زيرا كاهش سطح فعلي پرداخت سود سهام ممكن است سهامداران را ناگزير از فروش بخشي از سهام خود كند تا مصارف نقدي خود را تأمين نمايند. ضمنا كاهش سود سهام مي تواند موقتا موجب پايين آمدن قيمت سهام شركت در بورس شود. زيرا برخي از سرمايه گذاران ممكن است اين كاهش را نشانه اي از ضعف واحد انتفاعي بدانند. علاوه بر اين امكان دارد كه وجوه تأمين شده از طريق نپرداختن سود سهام، براي تأمين مالي پروژه هاي سرمايه گذاري كافي نباشد و شركت كماكان ناگزير از انتشار سهام عادي جديد بشود. در اينگونه موارد، مديريت از هر گونه اقدامي كه موجب كاهش موقتي قيمت سهام بشود پرهيز خواهد كرد و پرداخت سود سهام را طبق روال گذشته ادامه خواهد داد.