محيط کار ايمن:/پایان نامه کيفيت کار و تعهد سازماني

محيط کار ايمن و بهداشتي

منظور، ايجاد شرايط ايمن از نظر فيزيکي و نيز ساعات کار منطقي است. ايمني و سلامت کارکنان در سازمان روز به روز اهميت بيشتري مي‌يابد و پيش‌بيني مي‌شود در آينده به گونه افزون‌تري از لحاظ کيفيت و محتوا و هم از لحاظ کميت، مورد توجه قرار مي‌گيرد. اکنون کارفرمايان به هزينه‌هاي ناشي از عدم بهداشت کار و مزاياي برخورداري از نيروي کار سالم و تندرست توجه بيشتري دارند و دولت‌ها با تدوين قوانين و مقررات گسترده لزوم توجه به ايمني و سلامت را براي کارفرمايان پيگيري مي‌کنند. نگراني در درجه نخست ناشي از آن دسته از سوانح و بيماري‌هاي شغلي است که از محيط فيزيکي پديد مي‌آيد؛ ولي سازمان‌ها با بهسازي محيط اجتماعي – رواني مي‌توانند کارکنان را محافظت کنند و اين چيزايي است که امروزه بيشتر مورد توجه قرار مي‌گيرد. سلامت جسمي و رواني کارکنان در نتيجه فعاليت‌هايي است که براي ارتقا سطح سلامت سازمان صورت مي‌پذيرد. ارتقا سطح سلامت محل کار به مثابه هر گونه تلاشي است که در جهت پيشگيري از بروز خطرها و حوادث در حين کار يا بروز بيماري يا مرگ زود رس از طريق تغييرات سازماني يا رفتاري انجام مي‌گيرد و بر اين اساس، معيارهاي سطح مطلوب در يک سازمان عبارت از مهار عواملي که سلامت کارکنان را تهديد کرده و منشأ بروز اغلب بيماري‌ها و آسيب‌هاي جسمي و رواني مي‌شود (عباس‌پور، 253:1384)

محيط کار به شرطي داراي کيفيت است که در آن افراد به عنوان عضو اصلي سازمان به حساب آيند. ذهن انسان در آن محيط با چالش فکري و انديشه‌اي مواجه باشد، شرايط محيطي باعث پرورش و رشد توانايي او شود در آن محيط کارها به خوبي انجام پذيرد (سياحي، 12:1381)

2-1-8-3- تأمين فرصت رشد و امنيت مداوم

فراهم نمودن زمينه بهبود توانايي‌هاي فردي، فرصت‌هاي پيشرفت و فرصت‌هاي به کارگيري مهارت‌هاي کسب شده و تأمين امنيت و درآمد شغل. رشد فردي براي هر شخص يک پديده منحصر به فرد مي‌باشد. با گسترش و رشد ظرفيت‌‌ها وتوانايي‌ها، کارکنان مي‌توانند حداکثر يا حداقل رضايت دروني را به طور بالقوه تجربه کنند. برخي از افراد هنگامي که مي بينند سازمان و محل کارشان هيچ‌وقت فرصت و تشويقي براي رشد و توسعه مهارت‌هاي آنها در اختيارشان قرار نمي‌دهد، از شغل و سازمان دلسرد و ناراضي مي‌شوند. يکي از راه‌هاي رشد مداوم کارکنان آموزش مستمر مي‌باشد (شير کوند، 42:1386).

2-1-8-4- وابستگي اجتماعي زندگي کاري

به نحوه برداشت کارکنان در مورد مسئوليت اجتماعي سازمان اشاره دارد. مسئوليت اجتماعي سازمان عبارت است از تعهد سازمان در خصوص رعايت رفتار اخلاقي به عنوان نهادهاي اجتماعي به معناي وسيع آن.

در سازمان نبايد ديد تک بعدي حاکم باشد، بايد از کارهاي گروهي حمايت شود و به روابط غيررسمي کارکنان اهميت داده شود. ايجاد تحرک و روابط آزاد شخصي در سازمان از عوامل مهمي محسوب مي‌شوند. وابستگي اجتماعي زندگي کاري به نحوه برداشت کارکنان در مورد مسئوليت اجتماعي سازمان اشاره دارد. مسئوليت اجتماعي سازمان اشاره دارد. مسئوليت اجتماعي سازمان عبارت است از تعهد سازمان‌ها در خصوص رعايت رفتار اخلاقي به عنوان نهادهاي اجتماعي به معناي وسيع آن است. سازمان‌ها نبايد در پي سودآوري و بهره‌وري خود باشند بلکه آنها در برابر جامعه و تمامي افراد آن و نهادهاي ديگر اجتماعي مسئوليت دارند و بايد بر قوانين حاکم بر اجتماع، ارزش‌ها و فرهنگ جامعه احترام گذارند (شيرکوند، 48:1386).